Psiko-Analitik Metoda Karşı Nevrotik Direncin Özel bir Türü

Karl Abraham

(1919)

Çeviren: Sinem Öztep

Bir hastayı psiko-analitik yöntemle tedavi etmeye başladığımızda onu, bu tedavinin, koşulsuzca uymak durumunda olduğu temel kuralı ile tanıştırmış oluruz. Her bir hastanın bu kurala tavrı farklıdır. Bazı vakalarda hasta bunu kolaylıkla kavrar ve belirgin bir güçlük çekmeksizin uygular; diğerlerine ise serbest çağrışım yapmak zorunda olduğunun sık sık hatırlatılması gerekir. Tüm vakalarda zaman zaman bu şekilde çağrışım yapma konusunda başarısızlıklarla karşılaştığımız olur. Hasta ya dikkatle ele alınmış düşüncelerinin sonuçlarını ortaya koyar ya da aklına hiçbir şeyin gelmediğini söyler.

Bu gibi durumlarda tedavi saati bazen serbest çağrışım yoluyla herhangi bir malzeme üretmeden geçebilir. Bu davranış bir dirence işarettir ve ilk işimiz de hastaya bu direncin doğasını açıklamaktır. Bizler tekrar tekrar direncin, zihindeki belli şeylerin bilince çıkmasına izin vermeye karşı olduğunu öğreniyoruz. Eğer tedavinin başlangıcında hastaya serbest çağrışımlarının bilinçdışı hakkında içgörü kazandıracağını açıklamışsak, o zaman bunu yapmayı reddetmesi, direncinin apaçık bir ifadesidir.